'Lekker traumatisch.'
Heel even kon ik doen alsof ik weer zestien was.
Categorie: Forenzen
Datum: 21 november 2018
Vanochtend zat ik in de volle stoptrein ingeklemd tussen drie tieners. Eén van hen was verkleed als Pikachu, in een knalgele pluchen onesie met oortjes en een staart. Gewoon, blijkbaar, omdat het kon. Hij plofte naast me neer en ik kon geen kant meer op. Pikachu’s vriend zette zijn fiets naast ons vierzitshoekje. Er hing een snoer knipperende paarse kerstlichtjes rond het frame. Naast de vriend ging nog een meisje zitten, schuin tegenover mij. Haar oorbellen leken in de knoop te raken met haar haren.
De drie tieners praatten hard, alsof ze in een vol café zaten, alsof ze boven harde muziek moesten uitkomen die nergens gedraaid werd. Ze negeerden me totaal en ik vond het heerlijk. Ik kon meeluisteren en me inbeelden dat ik ook weer zestien was. En dat ik deze keer wèl ergens bij hoorde.
Pikachu stootte zijn vriend lachend aan: ‘Hey, hoe was je bloedtransfusie?’
De vriend rolde met zijn ogen. ‘Jongen. Het deed gewoon fokking pijn en het hield maar niet op. Ik heb daar echt gewoon een half uur met zakdoekjes op m’n oor gezeten.’
‘Je kapsel is er niet beter op geworden,’ zuchtte Pikachu.
Het bleef even stil. De paarse kerstlichtjes gingen aan en uit.
De vriend snoof. ‘Weet je, mijn haar is zoals jouw leven, bitch. Gewoon mislukt.’
Het meisje grinnikte. De paarse kerstlichtjes gingen uit en aan.
De vriend keek even recht voor zich uit. Ik zat anderhalve meter van hem af. Onze rugzakken raakten elkaar op de vloer van de coupé, tussen onze voeten. Toch leek hij mij niet te zien.
Hij kneep zijn ogen even stijf dicht. ‘Vinden jullie mij niet heel sarcastisch? Echt, dat vind ik zo irritant van mezelf.’
Pikachu haalde zijn schouders op. ‘Ik zeg altijd tegen mezelf dat ik niet zo sarcastisch moet zijn en dan ben ik het toch.’
Het meisje pakte haar telefoon uit haar jaszak en deed haar oordopjes in. ‘Ik ga Taylor Swift luisteren. Lekker traumatisch.’ Ondertussen scrollde ze door een eindeloze feed vol foto’s van feestende tieners.
‘Wanneer was ik voor het laatst ergens?’ mompelde ze.
Buiten was het grijs. Binnen gingen de paarse kerstlichtjes aan en uit.
Pikachu draaide zich naar het meisje toe en vertelde dat hij wel gezeik van zijn moeder had verwacht toen hij zaterdag zo laat thuis was gekomen. Maar die had niet eens gemerkt dat hij weg was geweest.
Het meisje zei niets. De vriend ook niet. De trein reed verder in de stilte. De paarse kerstlichtjes gingen aan en uit.
Toen we het station naderden, stond Pikachu ongevraagd al op van zijn stoel om mij bij het gangpad te laten komen. Hij glimlachte verontschuldigend. De vriend tilde zijn rugzak ook even op schoot zodat ik er makkelijker langs kon. Het meisje wenste me nog een fijne dag, op zachte toon. Ik had wel iets terug willen zeggen tegen ze, maar van binnen was ik nog steeds zestien, dus wist ik mezelf geen houding te geven.