Podiumtechniek
Als je goed luistert, kun je horen hoe de bladmuziek wordt omgeslagen.
Categorie: Loopbaan
Datum: januari 2009
Mijn vader belt. Het is een week of twee geleden dat de scheiding van mijn ouders geruisloos langs de rechter is gekomen. Over een paar dagen zal mijn vader ons oude rijtjeshuis leeg achterlaten. Mijn moeder heeft haar eigen appartementje al betrokken.
Mijn vader belt mij met zijn mobieltje. De vaste lijn, het gezamenlijke nummer, gebruikt hij al jaren niet meer. Dan zit hij nu waarschijnlijk met zijn telefoon op de driezitsbank, voor de televisie, onder een zorgvuldig ingelijste, uitvergrote foto die hij lang geleden zelf heeft genomen.
Het is een foto van één van de talloze toneeldecors die mijn vader de afgelopen decennia heeft opgebouwd. Dit specifieke decor moet de glazen pui van een benzinestation voorstellen, compleet met tl-balken en schappen vol sigaretten. Tegen een blanco achterdoek heeft mijn vader vanuit de regiecabine het blauwe schijnsel van een vroege avondlucht nagebootst, vlak voor zonsondergang. Het moment vlak voordat de lantaarnpalen aan gaan. Of misschien imiteren de schijnwerpers juist het ogenblik voordat de zon weer op zal komen en de wereld geen kunstlicht meer nodig heeft.
Er is geen mens in het decor te bekennen. Mijn vader wacht altijd tot de voorstelling is afgelopen, tot het publiek en de spelers zijn vertrokken, om zijn werk nog even met zijn fototoestel vast te leggen voordat hij het weer af moet breken.
Ik vraag mijn vader hoe het met hem gaat. Hij moppert. ‘Volgende week speelt Iggy Pop bij ons in de grote zaal.’
‘Holy shit, Iggy Pop?’ Mijn stem schiet omhoog.
‘Ach, misschien is het nog wel leuk,’ gaat mijn vader verder. ‘Ik bedoel, in faciliterend opzicht. Daar kun je nog plezier in hebben, en uitdaging. Op het podium staat straks iets wat in 1974 ook al eens is gedaan, en toen waarschijnlijk beter. Artistiek gezien. Maar podiumtechniek ontwikkelt zich tenminste.’
‘Vind je het echt, echt niet ook maar een beetje cool?’ probeer ik.
‘Weet je, ik sta straks te kijken naar een verdwaasde Iggy Pop die wat voor het publiek rondrent, omringd door sessiemuzikanten die eergisteren zijn overgekomen uit Frankrijk. Iggy compleet met band uit de VS naar Europa halen is te duur voor de producent. Ik ken het verhaal. De vervangers hebben alle nummers keurig ingestudeerd. Alleen de bassist oogt lichtelijk stoned, dat is het wel zo’n beetje qua authenticiteit.’
‘O,’ zeg ik.
‘Trouwens, ik heb laatst een keertje geluisterd naar die CD die je hier had laten liggen toen je op kamers ging,’ begint mijn vader dan ineens. ‘Hope and Adams, weet je nog?’
‘O ja, die met die groene bloemen op de hoes.’
‘Aan het eind zit een nummer, een rustig liedje, als je daar goed naar luistert, hoor je tussen twee zinnen door de bladmuziek omgeslagen worden. Prachtig.’
Dat is me nooit opgevallen, geef ik toe.
Mijn vader maakt nog een paar grapjes (‘Is het je ooit opgevallen dat ze in Amerikaanse films nooit gewoon ‘Tot ziens’ zeggen aan de telefoon?’) en hangt dan op. Geen woord over de scheiding, na bijna dertig jaar huwelijk, over het huis, of over hoe hij zich voelt.
Of misschien toch wel, als ik beter zou hebben geluisterd.
Ik download het liedje. Mijn vader heeft gelijk. Het is al jaren geleden dat ik dit nummer heb gehoord, maar vanaf nu is die zachtjes omslaande bladzijde niet meer weg te denken, iedere keer als ik het afspeel.
Prachtig, dankjewel.