Rekencentrum

Overbodigheid voor noodgevallen.

Synchytrium endobioticum

Categorie: Functioneren
Datum: 25 september 2025

Het ziekenhuis is zo groot dat het een eigen rekencentrum heeft. Daarbinnen, tussen rekken vol met knipperende servers, is het minstens vijfentwintig graden. Dag en nacht, het hele jaar door. Waarschijnlijk bijna net zo warm als binnen in het menselijk lichaam.

Alle apparatuur en bekabeling in het rekencentrum is dubbel uitgevoerd. Redundantie, heet dat. Overbodigheid voor noodgevallen. Er is zelfs een compleet tweede rekencentrum ingericht, aan de andere kant van het ziekenhuisterrein, een meter of honderd verderop. Het probleem is alleen, dat wanneer er ooit een raket inslaat, die in één klap beide redundante rekencentra zou uitschakelen. Maar goed, de beheerder glimlacht en haalt zijn schouders op.

Pal onder het rekencentrum ligt een kelder met twee opslagtanks, ieder gevuld met zestigduizend liter diesel, voor de noodstroomgenerator van het ziekenhuis. Die tanks zouden in theorie ook de lucht in kunnen vliegen. Op de generator is een bordje geplakt met de tekst Accu’s 2024 vervangen. Dat kan betekenen dat het vorig jaar inderdaad is gedaan, of juist dat het niet is gebeurd terwijl dat wel had gemoeten. Maar goed, de beheerder glimlacht en haalt zijn schouders op.

Voorbij de generator leidt een smalle, lage gang naar een kamer met een plafond van zwartgeblakerd cement. Daar oefende vroeger de interne brandweer. Een trap komt uit op een tussenverdieping met alleen maar buizenstelsels en ventilatieroosters. En een tafeltje waar een halfleeg pakje zakdoekjes op ligt, geflankeerd door twee caféstoelen.

Na een dikke stalen deur volgt een metershoge hal. Buiten beeld ratelt een kamerbreed rolluik langzaam open. Daglicht valt zijdelings door de ruimte en omringt een grijze man die aan komt fietsen. Hij stapt af bij een eenzaam bureau, de enige werkplek hier met een beeldscherm en een toetsenbord, tussen de pompinstallaties en bedieningspanelen vol hendels, knoppen en indicatielampjes.

Voor de artsen, de verpleegkundigen en zelfs de onderzoekers in het ziekenhuis zijn alle machines in het rekencentrum een abstract gegeven. Het idee dat alle tekst en beeld in hun dossiers in feite hier staat, fysiek, tussen tienduizenden liters diesel. Tegelijkertijd zegt al die data op de servers de onderhoudsmonteurs dan weer niets. Zij bekijken alleen aandachtig de bedrading van een opengewerkte computer die op een rolkar ligt. Al doet dat in de verte wel denken aan een operatie, of een lijkschouwing.

Veel dingen in ons lichaam zijn ook redundant uitgevoerd. Ogen, oren, nieren, longen. Van onze lever kunnen we desnoods een stukje missen. Onze milt ook, in zijn geheel, als het moet. In onze hersenen kunnen in sommige gevallen zelfs nieuwe netwerkverbindingen worden aangelegd. Alleen de dubbele kamers in ons hart, die kunnen helaas elkaars werk niet overnemen.